Het dak van Roland Garros

door Michael Renssen

media_xll_3841788

Guy Forget, de directeur van het Roland Garros tennistoernooi is boos en schreeuwt het uit: “Ik wil een dak!” Jaloers kijkt hij naar zijn Britse collega van het Wimbledon toernooi, die al zeven jaar een dak boven het centre court kan laten rollen. Hij wél, denkt Guy, terwijl hij weet dat de gemiddelde klimatologische omstandigheden in zijn stad Parijs niet bijzonder afwijken van die in Londen. Guy kijkt nu al twee dagen tegen het folie aan dat inderhaast over zijn gemalen bakstenen tennisbanen is neergelegd. In de jaren ’90 van de vorige eeuw was de roep om een dak boven Roland Garros al hoorbaar. Toen was Guy Forget nog een zeer verdienstelijke tennisspeler.

Grote tennistoernooien en overdekte centre courts. Hoe komt het toch dat de grote toernooien in Londen, Melbourne en ook in New York bij regen gewoon doorgaan, terwijl Roland Garros in Parijs gedurende meerdere dagen het programma annuleert? De toernooidirecteur wijt het aan de omwonenden en aan milieuactivisten. Die zouden zich verzetten tegen de noodzakelijke uitbreiding van het stadion als er een dak opkomt; botanische tuinen en kassen zouden moeten verdwijnen. Ook nu het verzet onlangs door een Franse rechter is gebroken en er nu werk kan worden gemaakt van het dak, vreest Forget de actievoerders. En niet onterecht, zoals deze dagen weer blijkt nu actievoerders tegen de Franse regering het openbare leven nagenoeg lam leggen, o.a. door de blokkades van de olieraffinaderijen. Het is sowieso een wonder dat de taxi’s af en aan rijden bij het tennisstadion.

Frankrijk lijkt de laatste jaren een land van onoverbrugbare tegenstellingen te worden. Een land waarin partijen activistisch tegenover elkaar staan, geen duimbreed toegeven op eerder ingenomen standpunten, desnoods een veldslagje op een autosnelweg leveren om tenslotte zich niet neer te leggen bij een rechterlijke uitspraak. Communicatie tussen partijen, anders dan verwijtend via de media, is nagenoeg uitgesloten. Bondgenootschappen en allianties horen kennelijk niet in Frankrijk thuis; informeel overleg met stakeholders binnen één issue is vrijwel afwezig. Het woord stakeholdermanagement is dan ook misschien te Engels voor de anglofobe Fransen.

172997060

In Londen is het dak er zonder slag of stoot gekomen. Zo ook in Melbourne. Zou regelgeving rond de vormgeving van de openbare ruimte in het Verenigd Koninkrijk zo veel soepeler zijn?  Wie regelmatig aan de overkant van de Noordzee bivakkeert, weet dat er voor welhaast iedere nieuwe grasspriet een vergunning moet worden aangevraagd. Dat dak over het Centre Court van Wimbledon zal dus ook niet zonder noodzakelijk overleg met natuurbeschermers en omwonenden tot stand zijn gekomen. Het kwam er echter snel: in 2006 besloten, in 2009 was het klaar. Nice work, waarschijnlijk niet alleen van de architecten en de bouwers, maar ook van degenen die ervoor zorgden dat door gestructureerd overleg en effectieve communicatie alle neuzen dezelfde kant op stonden en dat álle betrokken stakeholders instemden met de voornemens.

Het Franse tennistoernooi wordt zo het lelijkste en domste jongetje van de Grand Slam toernooien. Want het tenniscomplex beschikt ook al niet over kunstlicht, zodat rond half negen als het begint te schemeren spelers terug de kleedkamer in moeten. De andere toernooien doen dan een paar lampen aan en maken het gezellig, desnoods onder een dak. In Parijs is dat dak er op z’n vroegst in 2020. Misschien moet het ook wel zo zijn. Mijn laatste Peugeot Cabriolet had enige jaren geleden de type aanduiding Roland Garros … dat zegt genoeg.