In de media (1) – Anouchka van Miltenburg: Gemiste kansen

_B1A5460door Rik Rensen

Anouchka van Miltenburg was tot zaterdag voorzitter van de Tweede Kamer. Dat voorzitterschap heeft bijna drie jaar geduurd. Een periode die naar eigen zeggen niet gemakkelijk was. Haar functioneren stond immers regelmatig ter discussie. Voor velen was de vraag niet langer óf ze zou vertrekken maar wanneer dat zou gebeuren. De Commissie Oosting leverde het genadeschot. Ze ging letterlijk af door een zijdeur en liet de aanwezige journalisten met té veel vragen achter.

Dat was jammer en onnodig. Je zou haar afscheidsverklaring de verklaring van de gemiste kansen kunnen noemen. Voor haar als persoon én voor het voorzittersambt van de Tweede Kamer dat onbesproken moet zijn. Ze volstond – na de aankondiging van haar vertrek  – met een inadequate boodschap over rol en functie van de Tweede Kamer in de Nederlandse samenleving.

Anouchka van Miltenburg had het door haar zo veel geprezen ambt van Kamervoorzitter ook beter gediend als ze open en beargumenteerd had uitgelegd waarom ze haar functie dit weekeinde besloot neer te leggen. Dan had ze haar toch al gedeukte reputatie nog enigszins kunnen opvijzelen. Het is niet de eerste keer dat een bestuurder zijn ambt neerlegt omdat vertrouwen en reputatie in het geding zijn. Maar in dit specifieke geval lagen de argumenten er wel duimendik bovenop. Toch zou Anouchka van Miltenburg zichzelf een grote dienst hebben bewezen als ze met opgeheven hoofd het strijdtoneel van de Tweede Kamer had verlaten. Die kans liet ze onbenut.

Miltenburg

 

 

 

 

 

 

Foto: Serge Ligtenberg, telegraaf.nl

Bovendien liet ze de op zaterdag inderhaast bijeengetrommelde journalisten met een dubbele boodschap achter: ‘ik heb niks verkeerds gedaan maar ik ga toch weg.’ Waren de kritische noten die de commissie Oosting over haar kraakte de druppel die haar emmer deed overlopen? Of was er meer aan de hand? Ze had aan alle schimmigheid die haar vertrek nu omgeeft een einde kunnen maken door de regie in eigen hand te houden.

Volgens voorzitter Oosting, die de Teeven-deal onderzocht,  had ze een brief van een anonieme klokkenluider moeten sturen aan de commissie. In plaats daarvan haalde ze de brief door de shredder. Daarmee kwam Van Miltenburg naar eigen zeggen haar gegeven woord na aan journalist Bas Haan van Nieuwsuur die haar de brief had gegeven. Nieuwsuur ontkent ooit gevraagd te hebben om de brief te vernietigen.

Vond ze nu werkelijk dat juist op dit moment het ambt van Kamervoorzitter teveel was aangetast om geloofwaardig verder te kunnen functioneren? Heeft ze de beslissing om af te treden zelf genomen of was haar door VVD-bestuurders te verstaan gegeven dat juist zij het veld moest ruimen? Anouchka moest vertrekken. Politiek is een hard vak.  Maar wie er toch voor kiest de politieke arena te betreden moet de regels van het spel tot het eind toe goed spelen. Anders bén je niet alleen ongeloofwaardig, je blijft het ook.

Natuurlijk was Anouchka van Miltenburg geëmotioneerd tijdens haar uiterst korte persconferentie in Nieuwspoort. Dat hoort erbij en maakt het authentiek. Maar voor de rest oogde haar verklaring als een inderhaast in elkaar gedraaid epistel waarin ze verongelijkt en knarsetandend afscheid nam van het pluche. Ze had de achterstand die ze had opgelopen met haar korte verklaring nog enigszins goed kunnen maken door na afloop de vragen van de aanwezige journalisten te beantwoorden. Maar ook dat was kennelijk teveel gevraagd.

De persverklaring van Anouchka van Miltenburg kunt u hier nog eens nazien: http://nos.nl/video/2074734-verklaring-van-anouchka-van-miltenburg.html