THEMA: CORPORATE COMMUNICATIE / Als alles verloopt volgens de planning van het zittende kabinet hebben we per 1 januari aanstaande een wet die het brommerrijders verbiedt in het openbaar een integraalhelm te dragen en schaatsers om een bivakmuts op te zetten. Een wet met mogelijk verstrekkende gevolgen, want wie weet worden er nog jurisprudentie-verlengstukken gecreëerd. Denk bijvoorbeeld aan een verbod op gelaatsmaskerende make-up – hetgeen de Zwarte Pietendiscussie een geheel nieuwe wending zou geven. Een omstreden wet, want dit volk van brommerrijders en schaatsers laat zich niet zo maar zijn beschermende kledij afnemen.

Dat blijkt ook uit de wijze waarop de wet- en ordehandhavers in ons landje met deze wet om willen gaan. Ze hebben geen zin in de handhaving. Enkele burgemeesters, die van Amsterdam voorop, lieten zich ontvallen dat ze de wet niet zouden handhaven. Dat viel vervolgens niet in goede aarde bij de makers van de wet. Die wilden de nieuwe regels juist als een symbool van tucht en orde inzetten en daarmee de wind uit de zeilen halen van enkele snel in populariteit groeiende populistische partijen, die fel gekant zijn tegen gezichtsbedekking van welke soort dan ook.

Gevolg? De burgemeesters haalden bakzeil en verkondigden en plein public dat ze het aanhouden en verbaliseren van integraalhelm dragende brommerrijders en gebivakmutste schaatsers geen prioriteit zouden geven in de handhaving. Politiek gezien een wenselijk antwoord, bedoeld om de kou uit de lucht te halen. Bovendien konden de burgemeesters hiermee het argument benutten dat er te weinig budget is voor voldoende dienstdoende ordehandhavers. Maar wat politiek wenselijk en aanvaardbaar is, heeft soms desastreuze uitwerkingen op publieke beeldvorming.

Het probleem zit in het gebruik van het woord “prioriteit” in officiële communicatie. Prioriteiten stellen veronderstelt dat je werkt in een bepaalde volgorde. Eerst dit, dan dit en wellicht komen we daarna ook nog aan dat toe. Burgers beseffen dat. Zij zien een prioriteitenlijstje als een toptientje. En als iets laag staat in dat toptientje dan is het niet goed (bij voetbal, The Voice of het Eurovisie Songfestival) of niet belangrijk (bij wetgeving). Het vervelende van dit soort lijstjes is dat die bijzonder persoons- of groepsafhankelijk zijn en dat er dus over valt te twisten. Wat bij de een hoog staat in het lijstje, staat bij de ander laag. En dus haalden de burgemeesters met het prioriteit-standpunt de volgende splijtzwam in huis.

“Want wat staat dan wél op één op het lijstje? En waarom staat de bestrijding van het dragen van integraalhelmen in het openbaar dan op zo’n laag pitje? We weten toch immers dat dit een groot maatschappelijk probleem begint te vormen? Ernstiger dan al die moorden door de georganiseerde misdaad in de grote steden? Aanpakken die gezichtsbeschermers!” Ofwel, al die discussies die je liever niet wilt voeren en die de aandacht afleiden van je authentieke eigen en professioneel onderbouwde standpunt: sommige wetten zijn nu eenmaal onuitvoerbaar of leggen een te zwaar beslag op aanwezige middelen. Dus géén handhaving! Zeg dat dan ook!

Zeggen dat je ergens geen prioriteit aan geeft heeft alleen maar een negatieve uitwerking op beeldvorming: de bestuurder in kwestie wordt als zwak gepercipieerd en de burger concludeert dat hij zélf dus ook geen prioriteit hoeft te geven aan – bijvoorbeeld – zijn belastingverplichtingen. Vaak heeft er niet omheen draaien een veel meer positieve uitwerking op de publieke beeldvorming: het beeld van een bestuurder die een recht-door-zee en overwogen standpunt inneemt. Sterker nog, het was wenselijk geweest als de “muitende burgemeesters” al veel eerder, bij het wetsvoorstel, publiekelijk hadden aangegeven welke haken en ogen kleefden aan de handhaving van een wet die het gebruik van integraalhelmen in het openbare leven verbiedt. Dan weet ik als Utrechtse burger tenminste of ik bij de eerstvolgende vorstperiode wél of niet een bivakmuts mag opzetten tijdens mijn schaatstoertocht over de grachten.

MEER BLOGS VAN

IN HET OOG VAN DE STORM

THEMA: CRISISCOMMUNICATIE – Als we de mensen die er iets vanaf weten mogen geloven (en dat mogen we, zou Mart Smeets zeggen), bevinden we ons nu in het oog van de storm. De voorkant van de coronastorm hebben we afgeslagen, of beter, onder controle gekregen. Dat deden we door massaal gehoor te ...

LEES VERDER

DIT IS DE TIJD VAN … TJA, VAN WAT EIGENLIJK?

THEMA: CORPORATE MARKETING – Al eerder heb ik me al eens niet lovend uitgelaten over de a.s.r. campagne met rapper Sticks. Onder de noemer “maatschappelijk doorslaan” zette ik vraagtekens bij de campagne die de maatschappelijke claim die in de commercial wordt gemaakt volledig los plaatst ...

LEES VERDER

MEER BLOGS

IN HET OOG VAN DE STORM

THEMA: CRISISCOMMUNICATIE – Als we de mensen die er iets vanaf weten mogen geloven (en dat mogen we, zou Mart Smeets zeggen), bevinden we ons nu in het oog van de storm. De voorkant van de coronastorm hebben we afgeslagen, of beter, onder controle gekregen. Dat deden we door massaal gehoor te ...

LEES VERDER

WHITEPAPER ‘HET F-WOORD’

Ondanks de corona-noodhulp en de voorgenomen exitstrategie zien veel bedrijven dat zonder ingrijpende maatregelen hun voortbestaan in gevaar komt. En zelfs als alles -hopelijk snel- achter de rug is, betekent het Nieuwe Normaal niet ‘business as usual’. Vrijwel niemand ontkomt eraan om voor de l...

LEES VERDER